Voeding en gezondheid onder de loep van logo TA
Dossier

Ziekte van Lyme: Symptomen en diagnose

22 mei 2018
ziekte van lyme

Ben je gebeten door een teek, en vraag je je af of je daardoor de ziekte van Lyme hebt gekregen? Weet je niet hoe je de symptomen kunt herkennen en waarop je moet letten om snelle en correcte diagnose te stellen? Test Gezond geeft een overzicht van de eerste symptomen, de symptomen in een latere fase en hoe je de diagnose kunt stellen.

Symptomen en diagnose

Vroege symptomen

In de eerste 30 dagen na de tekenbeet, kan de huidafwijking “erythema migrans” optreden. De huid wordt dan zalmroze of – soms – felrood. Dat is het eerste stadium van de ziekte van Lyme.  Een gewone huidinfectie als reactie op een beet kan ook voorkomen en mag niet worden verward met het vroege stadium van de ziekte van Lyme. Deze jeukende plek verdwijnt vanzelf na 24 tot 48 uur.

De afwijking breidt binnen enkele dagen of weken uit en kan een diameter hebben tussen 5 en 60 cm. In het centrum kan de huid opnieuw de normale kleur aannemen. Door de kleurverschillen kunnen zich concentrische cirkels vormen, wat de infectie de aanblik van een “stierenoog” geeft. Soms gaat dit gepaard met een brandend gevoel en jeuk. Erythema migrans treedt niet altijd op, het is ook mogelijk dat de tekenbeet in eerste instantie gepaard gaat met griepachtige symptomen, hoofdpijn, vermoeidheid, een stijve nek of gewrichtspijnen (dikwijls aan de knie).

Late symptomen

Een volgende fase wordt gekenmerkt door zware vermoeidheid. In ernstige gevallen, wanneer de aandoening niet wordt behandeld, kan de ziekte van Lyme een hersenvliesontsteking of cardiologische problemen veroorzaken. Ook neurologische aandoeningen (bv. verlamming) kunnen optreden in een latere fase. Soms blijven bepaalde symptomen aanwezig, zelfs na de behandeling. Ze kunnen ook na meerdere weken of maanden de kop opsteken. We spreken dan van post-Lyme-symptomen. In deze gevallen heeft het geen zin om meer antibiotica te gaan nemen, ze verdwijnen meestal geleidelijk vanzelf.

Hoe wordt de diagnose van de ziekte van Lyme gesteld?

Als je na de beet van een teek enkele van de hierboven genoemde symptomen hebt, is het raadzaam om naar je arts te gaan zodat hij de diagnose kan bevestigen en de juiste behandeling kan voorschrijven. Gezien de moeilijkheid om de diagnose van de ziekte van Lyme te stellen, lijden jammer genoeg veel mensen eraan zonder te beseffen dat het de oorzaak van hun kwalen is.

De diagnose van Borreliose kan als volgt worden gesteld: observatie van de klinische symptomen (zie de lijst met de vroege symptomen en late symptomen in dit artikel), serologische diagnose, huidbiopsie en lumbaalpunctie.

De serologische diagnose bestaat uit het uitvoeren van twee tests (Elisa en Western-Blot genaamd) na een bloedafname. Om deze diagnose te stellen, moet je echter 4 tot 6 weken wachten en de resultaten zijn niet 100% betrouwbaar, omdat slechts 3 van het twintigtal stammen worden herkend.

De huidbiopsie wordt uitgevoerd door een dermatoloog om na te gaan of het wel degelijk om “erythema migrans” gaat in geval van twijfel van de behandelende arts.

Een lumbaalpunctie wordt uitgevoerd in geval van twijfel na de serologische diagnose. Jammer genoeg kun je niet altijd vertrouwen op deze test. Sommige patiënten krijgen immers een negatief resultaat terwijl ze besmet zijn met de ziekte.

Er bestaat een zelftest om de ziekte van Lyme op te sporen. Vanaf twee tot zes weken na de tekenbeet kun je nagaan of je besmet bent door de Borrelia-bacterie. Dit doet de test door te checken of je lichaam antistoffen tegen deze bacterie heeft aangemaakt.

Maar een positieve zelftest, door een bloedprik, betekent nog niet automatisch dat je de ziekte van Lyme hebt. Als de test positief is, maar er verder geen duidelijke symptomen zijn, zoals “erythema migrans” of symptomen van griep, dan wijst niets op een actieve infectie. Het heeft dus geen zin om jezelf te gaan testen, zeker niet voor € 15.