Analyse
Donald Trump heeft een oorlogsverklaring aan de handelspartners van de VS verstuurd 3 maanden geleden - woensdag 14 maart 2018
Wat kan de impact worden voor uw beleggingen?
Donald Trump heeft een oorlogsverklaring aan de handelspartners van de VS verstuurd

Donald Trump heeft een oorlogsverklaring aan de handelspartners van de VS verstuurd

Voor de beleggers voedt de handelsstrijdlust van Trump de volatiliteit, zonder de fundamentele gegevens te wijzigen. Hooguit bevestigt de context onze strategie : de voorkeur geven aan landen die kunnen bogen op een stevige binnenlandse dynamiek. Blijf dus af van Japan maar blijf beleggen in de VS (10% van uw portefeuille), in de eurozone (5%),in China (10%) en Indonesië (5%) via de fondsen:

iShares Core S&P 500 ETF 
Legg Mason ClearBridge US Large Cap Growth 
DPAM CAP B Equities US Dividend  
Henderson Euroland A2 
Fidelity China Focus A EUR 
Fidelity Indonesia A 
Lyxor MSCI Indonesia ETF
 

Verkiezingsbelofte

Voor Trump is het eenvoudig: jaar na jaar heeft de VS een groot handelstekort en de reden daarvoor zijn onevenwichtige handelsakkoorden en verstoorde concurrentieverhoudingen. De Amerikaanse handel terug op de rails krijgen, was al een prioriteit van kandidaat Trump tijdens zijn campagne. En sinds zijn intrede in het Witte Huis heeft hij de koe bij de hoorns gevat door o.a. de bedrijven aan te sporen om in de VS te produceren, door het NAFTA-vrijhandelsakkoord (tussen de VS, Canada en Mexico) te heronderhandelen, door de handelspraktijken van China aan de kaak te stellen, en vorige week dus ook door hogere invoerheffingen op staal en aluminium aan te kondigen. Toch is Trump niet de eerste president die deze materie aanpakt. Peking wordt door Washington al heel lang met de vinger gewezen, en zowel George Bush als Barack Obama namen ook maatregelen om de Amerikaanse staalindustrie te beschermen.

Gevolg van de crisis

Dat de handelsonevenwichten vandaag zo groot zijn, is een gevolg van de wereldwijde crisis van 2008. Tien jaar geleden wilden de meeste landen uit de recessie geraken door hun export aan te jagen. Er werden heel wat protectionistische maatregelen genomen, maar diverse landen hebben vooral via monetaire maatregelen (lees: door de waarde van hun munt te sturen) hun verkopen in het buitenland gestimuleerd. China draaide de kredietkraan helemaal open, ten gunste van zijn exportbedrijven maar ook van buitenlandse klanten, met als gevolg dat 's lands handelsbalans recordoverschotten liet optekenen. Japan verzwakte via een uitzonderlijk monetair beleid de waarde van de yen en kreeg zo zijn handelsbalans terug in evenwicht, die na de ramp in Fukushima in 2011 in het rood was beland. Ook de eurozone, Duitsland in het bijzonder, profiteert van het extreem flexibele beleid van de ECB, dat een stijging van de euro afremt. Met dank aan economische (export)motor Duitsland heeft ook de eurozone een overschot op de handelsbalans, terwijl dat vóór 2008 nog een tekort was. De VS lijkt in dit alles een van de grote verliezers. Zonder rekening te houden met energieproducten (waarvoor de balans wel in evenwicht is dankzij de schalieolie en -gasproductie), was het tekort op de goederenhandelsbalans nooit eerder zo groot: in 2017 bedroeg het 738 miljard USD, in vergelijking met een piek van 520 miljard vóór 2008 en slechts 286 miljard in 2009.

Alleen maar verliezers

De protectionistische maatregelen vanwege de VS zullen niet onbeantwoord blijven en uiteindelijk heeft niemand baat bij meer handelsbelemmeringen. Anderzijds is het wel zo dat de VS misschien minder te verliezen heeft en ook beter geplaatst is om in een handelsoorlog aan het langste eind te trekken. Waarom? Omdat de export in de VS maar 13% van het bbp vertegenwoordigt en het land dus veel minder sterk afhankelijk is van zijn export dan pakweg Duitsland (50%), China (ontwikkeling steunt op de export) of Japan (binnenlandse vraag erg zwak). Trump weet dat ook en hoopt dat de handelspartners van de VS doordat ze meer te verliezen hebben, bereid zullen zijn om water bij de wijn te doen en aanpassingen aan de handelsrelaties te aanvaarden. Een riskante gok, maar wel coherent vanuit politiek oogpunt en ook economisch te motiveren.

Europese staalsector

In Europa gaven de grote staalproducenten al uiting aan hun ongerustheid. Volgens de Europese staalorganisatie Eurofer zou de staalexport van Europa naar de VS (in 2017 5 miljoen ton) gehalveerd kunnen worden (goed voor 1,5% van de Europese productie in 2017). Maar hogere douanebarrières in de VS kunnen er vooral ook voor zorgen dat er meer (buitenlands) staal op de Europese markt terechtkomt, die nu al met een overaanbod kampt. Tenzij de EU natuurlijk zelf ook nieuwe taksen invoert...
Men schat dat er door de hogere douanerechten in de VS maximaal zo'n 20 miljoen ton staal (15% van de Europese productie) naar andere markten afgeleid zal worden. De impact voor ArcelorMittal is vrij onduidelijk doordat de staalreus ook veel vestigingen heeft in de VS, en in Mexico en Canada. Hoe dan ook zal meer protectionisme een ongunstige impact hebben (minder export en minder groei). Behalve Schnitzer Steel, dat profiteert van de Amerikaanse groei, zijn we geen koper in de staalsector (waarderingsniveau is aan de hoge kant).
De verkopen van Bekaert in de VS vertegenwoordigen zowat 10% van de totale omzet. De groep is genoodzaakt om het staal voor de productie van staaldraad in autobanden in te voeren, omdat ze geen producten van voldoende kwaliteit vindt in de VS zelf. Maar de concurrentie kampt gelukkig met hetzelfde probleem. Tenzij onderhandelingen voor deze sector tot een belastingvrijstelling zouden leiden, zullen het wellicht de klanten zijn die de rekening doorgeschoven krijgen.

Autosector

Trump heeft er ook al mee gedreigd om hogere douanerechten te heffen op de invoer van Europese auto's. Vandaag is de VS de belangrijkste exportmarkt van de Europese constructeurs, zowel qua volumes (20% van de totale export in 2017), als qua waarde (29%). De Franse autobouwers Peugeot en Renault zijn niet sterk aanwezig in de VS en bijgevolg minder betrokken. Als Trump zijn dreigementen ten uitvoer brengt, hebben de Duitse constructeurs in principe het meest te vrezen omdat zij een stevig deel van hun omzet in de VS realiseren, maar anderzijds beschikken ze er ook over productiefaciliteiten. Zo staat de grootste fabriek van BMW in South Carolina (17% totale productie). De Duitse constructeurs zouden dus hun productie in de VS kunnen opkrikken om de impact van eventuele protectionistische maatregelen te beperken. De invoerheffingen op staal en aluminium zullen de kostprijs om een auto te produceren overigens met ±200 USD doen stijgen. Die stijging komt bovenop andere uitdagingen (CO2, diesel, Brexit, elektrische wagens) maar is geen nieuw gegeven, want de staalprijzen zitten al meerdere maanden in de lift en de autobouwers moesten zich daaraan aanpassen. Bovendien kunnen luxemerken zoals BMW en Daimler hogere grondstoffenprijzen net iets makkelijker doorrekenen aan hun klanten.

Luchtvaart

In de luchtvaartsector zullen hogere invoertaksen op aluminium (waarvan de prijs ook al maandenlang toeneemt) zich onder meer voor Boeing vertalen in hogere productiekosten, maar slechts in beperkte mate. Aluminium vertegenwoordigt nog 15 à 20% van de productiekost voor oudere toestellen, maar minder dan 10% voor recentere modellen zoals de B787 (meer composietmaterialen). Een onoverkomelijke handicap zou dit dus niet mogen worden voor Boeing, dat een scherpe concurrentestrijd voert met Airbus. De vliegtuigproducent heeft meer te verliezen bij een handelsoorlog met China, aangezien 25% van de in 2017 geleverde toestellen naar dat land vertrokken.

Technologie

De technologiesector blijft vooralsnog buiten schot maar zou wel een van de eerstvolgende doelwitten van Trump kunnen worden, waarbij de president dan wellicht vooral zal mikken op Chinese spelers die zich een plek proberen te veroveren op de Amerikaanse markt. We denken o.a. aan Huawei (smartphoneproducent en telecomuitruster) en aan Xiaomi (smartphones). Omgekeerd kunnen Amerikaanse spelers zich dan wellicht aan barrières in China verwachten. Als het zover komt, zou dat slecht nieuws kunnen zijn voor Apple, dat 20% van zijn omzet in China realiseert, maar voorlopig zien we nog geen redenen om onze winstverwachtingen of adviezen te wijzigen. Meer algemeen doen de meeste grote Amerikaanse producenten van IT-apparatuur en consumentenelektronica een beroep op Aziatische (in hoofdzaak Chinese) onderaannemers om er hun producten goedkoper te laten assembleren. Als de spanningen met China te hoog zouden oplopen, hebben alle partijen er dus alleen maar bij te verliezen.

Voeding

De impact voor de voedingsdistributie zal beperkt zijn, aangezien die hoofdzakelijk lokale producten verkoopt. Voor ingevoerde producten zijn prijsstijgingen eventueel wel mogelijk, maar voor Walmart en Ahold Delhaize (ruim 60% van de omzet in de VS), zal de impact hoe dan ook (erg) beperkt zijn. Carrefour is helemaal niet actief in de VS.

Deel dit artikel