Analyse
De Nieuwe Zijderoute: China wil zijn invloedssfeer uitbreiden 5 maanden geleden - dinsdag 23 mei 2017
Het investeert en gaat partnerships aan om een nieuwe Zijderoute aan te leggen.
De Nieuwe Zijderoute: China wil zijn invloedssfeer uitbreiden

De Nieuwe Zijderoute: China wil zijn invloedssfeer uitbreiden

De Nieuwe Zijderoute is een roadmap voor China om zich als wereldmacht te bevestigen en om zich nieuwe markten toe te eigenen. Het succes ervan zal afhangen van de mate waarin er rendabele projecten worden gevonden. Zonder hervormingen zullen veel Chinese partnerlanden blijven achterophinken en zal de activiteitsopstoot dankzij de Chinese investeringen maar van korte duur zijn. Wat China zelf betreft, blijven er vraagtekens over de manier waarop dit alles gefinancierd zal worden, maar hoe dan ook zullen de Chinese bedrijven er wel bij varen. U mag nog altijd 10% van uw portefeuille aan Chinese aandelen besteden, via de fondsen Fidelity China Focus A en Y.

Voordelen voor iedereen

De zogenaamde "Nieuwe Zijderoute" (die ook vaak met de Engelse afkorting OBOR wordt aangeduid, wat staat voor "One Belt, One Road" of "Eén gordel, één weg") is in feite een soort logistiek masterplan waarbij China zijn partners (ruim 60 landen) een enorm infrastructuurnetwerk wil aanbieden (wegen, spoorlijnen, (lucht)havens, pijpleidingen, internetverbindingen) om de onderlinge handelsrelaties te bevorderen. Peking engageert zich daarbij om bij aanvang zowat 111 miljard euro op tafel te leggen, en mikt op langere termijn op een wel heel ambitieus bedrag van ruim 800 miljard EUR voor alle projecten samen.

Voor de partnerlanden zijn de voordelen onmiskenbaar. Veel landen in Azië kampen met een gebrek aan infrastructuur, waardoor hun lokale productie moeilijk de weg naar de wereldmarkten vindt. De Nieuwe Zijderoute zou voor een kapitaalinstroom zorgen in landen die nu vaak vergeten (of gemeden) worden door internationale beleggers en ze oogt veelbelovend voor o.a. Aziatische en Afrikaanse landen.

Vooral voordelen voor China

Maar uiteraard zou vooral China zelf er baat bij hebben. Ten eerste omdat het project het mogelijk maakt om de enorme wisselreserves van China (3000 miljard USD, waarvan 1/3 belegd in Amerikaans overheidsschuldpapier) beter te benutten en om de Chinese yuan nog meer te promoten op internationale schaal (sommige leningen zouden verplicht in yuan luiden).

Ten tweede omdat de meeste projecten uitgevoerd zouden worden door Chinese bedrijven, met behulp van Chinese producten en Chinees materieel. Gezien de forse overcapaciteit in de Chinese industrie vandaag (staal, cement, ...) zou dit project China a.h.w. toelaten om zijn overcapaciteit te exporteren, zijn economie draaiende te houden, en de sociale vrede te bewaren.

Maar de Chinese bedrijven zouden ook na de bouw- en ontwikkelingsfase nog van het plan profiteren. Peking investeert niet zonder voorwaarden en eigent zich meteen ook (bevoorrechte) toegang toe tot de markten die het helpt ontwikkelen, en tot de natuurlijke rijkdommen die er zich bevinden. Dat biedt Chinese exporteurs een concurrentievoordeel. Er spelen ook veiligheidsaspecten. Door meer havens te hebben langs de Indische Oceaan en meer toegangswegen naar China, is het mogelijk de energie- en grondstoffenbevoorrading te diversifiëren. En door zijn buurlanden welvarender te maken, zorgt Peking voor vrede aan zijn grenzen, vooral dan in Centraal-Azië. Tot slot zal China zijn militaire aanwezigheid in de regio verhogen.

En ook risico's voor alle partijen

Veel landen storten zich gretig op het Chinese kapitaal, maar dat is niet zonder risico's.
Ten eerste omdat het niet om schenkingen gaat, maar om leningen. Die moeten dus terugbetaald worden. En veel van de landen in kwestie hebben nu al een fors handelstekort t.a.v. China.

Bovendien zal het openstellen van hun lokale markt voor concurrenten uit China de eigen producenten hard raken. De Chinese bedrijven zijn al gewoon aan bikkelharde concurrentie, en het feit dat ze bevoorrechte toegang krijgen tot die lokale markten, en tot grondstoffen en landbouwgrond, belooft weinig goeds.

Daarnaast zal het ook zaak zijn om de gefinancierde projecten goed op te volgen en erover te waken dat ze uiteindelijk niet meer gaan kosten dan ze opbrengen. En tot slot hebben veel landen eerst nood aan hervormingen om ze aantrekkelijker te maken als investeringsbestemming. Hoewel een Chinese kapitaaltoevloed die realiteit misschien even kan maskeren, zullen ze pas echt voordeel kunnen halen uit een verbeterde infrastructuur als ze ook beter bestuurd worden.

Ook voor China zelf zijn er risico's. De massale investeringen in landen die door veel internationale beleggers gemeden worden, stellen de Chinese banken bloot aan een groot risico. En als de wisselreserves worden aangewend om die investeringen te financieren, dan zal China in de toekomst minder armslag hebben om eventuele crisissen te bezweren (o.a. kredietzeepbel) of om zijn munt te verdedigen.

Deel dit artikel