Analyse
Eurozone: uitstel is helaas geen afstel 4 jaar geleden - woensdag 6 maart 2013

Het politieke, financiële en economische plaatje van de eurozone is dus somber en we moeten dit jaar geen echte heropleving verwachten.

We steken geen aandelenfondsen uit de eurozone in onze portefeuilles. 

Toch blijft het wel nog altijd mogelijk om een aantal koopwaardige individuele aandelen te vinden.
Maak gebruik van
onze selector. 

Op obligatievlak zijn de rendementen mager. U kunt meestal de voorkeur geven aan een goede spaarrekening. 

Sommige emittenten uit de privésector bieden wel nog mooie rendementen op hun obligatieuitgiften, maar de risico's zijn meestal navenant. Wees dus kieskeurig.

 

Terug naar af

Door vorige zomer met veel bravoure aan te kondigen dat de Europese centrale bank alles zou doen om de eurozone te redden, wou ECB-voorzitter Mario Draghi in feite alleen maar tijd kopen. Door de hoge obligatierentevoeten voor Spanje was het zaak geworden om de brand zo snel mogelijk in te dijken en niet te laten overslaan naar de hele eurozone. Intussen wou de ECB de regeringen van de lidstaten de tijd bieden om een echte strategie uit te werken om uit de crisis te raken. "SuperMario" moet wellicht zelf versteld hebben gestaan van de impact van zijn gespierde taal, want er kwamen zes lange en onverhoopte maanden van rust op de financiële markten. Vandaag kan hij echter niet anders dan vaststellen dat de situatie niet verbeterd is.

 

Politieke onzekerheid

De uitslag van de Italiaanse parlementsverkiezingen vorige week plaatste het politieke risico in de eurozone opnieuw op de voorgrond. Die andere Mario, Monti dus, die eind 2011 in allerijl werd binnengehaald om Italië uit de institutionele impasse te helpen, heeft door vervroegde verkiezingen uit te roepen zijn land nu opnieuw in politieke chaos gedompeld. Maar de politieke problemen in Europa mogen niet gereduceerd worden tot enkel en alleen de situatie in Italië. Zowat alle Europese regeringen lopen op eieren. Vaak zijn de coalities kwetsbaar en moet er werk worden gemaakt van de door Europa opgelegde bezuinigingen om de begrotingstekorten terug te dringen, maar dat bezuinigingsbeleid valt in almaar slechtere aarde bij de kiezers. Ook de meningsverschillen tussen de diverse Europese hoofdsteden zijn nooit echt weggewerkt en door een eurozone met twee snelheden (de "perifere" lidstaten die er het slechtst aan toe zijn en landen zoals Duitsland die het er beter van af brengen) is het quasi onmogelijk om oplossingen te vinden die voor iedereen goed zijn.

 

Terugkeer van de recessie

In het vierde kwartaal van 2012 daalde de Europese economische activiteit met 0,6% t.o.v. het derde, en met 0,9% op jaarbasis. Zelfs de Duitse economie ontsprong niet langer de dans en kromp met 0,6% t.o.v. het derde kwartaal. Vandaag kleuren alle indicatoren donkerrood. De Europese werkloosheid was nog nooit zo hoog, de gezinsconsumptie en de industriële productie zijn teruggevallen tot hun niveau van 10 jaar geleden, de activiteit in de bouw staat op het laagste peil sinds 1996… De recessie snijdt diep en zal nog een tijd aanhouden als we afgaan op de prognoses van de Europese Commissie, die verwacht dat het bbp van de eurozone in 2013 met 0,3% zal krimpen.

 

Schulden in de lift

Tot overmaat van ramp hebben de zes maanden uitstel die door Mario Draghi werden gekocht, niet gezorgd voor een verbetering van de overheidsfinanciën. Het overheidstekort voor de eurozone als geheel zal naar verwachting 2,8% van het bbp bedragen in 2013, en de schuld van de Europese lidstaten zal uitstijgen tot boven de 95% van het bbp, ten opzichte van minder dan 70% vóór de crisis. Heel concreet is Griekenland, met een schuld van 175% van zijn bbp, ondanks alle reddingsplannen nog altijd compleet bankroet en heeft ook Cyprus dringend nood aan hulp. Ierland, Portugal en Italië zagen hun schuld oplopen tot boven de 120% van hun bbp en naderen zo stilaan het niveau waarop Griekenland kapseisde...

 

Deel dit artikel