Analyse
Europese crisis: de urgentie voorbij 5 jaar geleden - woensdag 25 januari 2012

 Sinds het begin van de crisis stapelen de Europese autoriteiten de fouten op.

In juli 2008, op de vooravond van de recessie, trok de Europese Centrale Bank (ECB) de leidende rente op. Blind voor het structurele karakter van de crisis, hebben de Europese leiders de begrotingsmolen aangezwengeld, met gigantische overheidstekorten tot gevolg. En toen de crisis van de overheidsschulden uitbrak, was het politieke antwoord al even stuntelig. Toen het water het insolvente Griekenland aan de lippen stond, hebben de autoriteiten de privé-sector verplicht om “vrijwillig” een deel van de Griekse schulden kwijt te schelden, waardoor de Europese overheidsobligaties hun belangrijkste troef, hun risicoloos karakter, kwijtspeelden. Sindsdien laten de markten ze links liggen … En als antwoord op de snelle verbreiding van de crisis naar de rest van Europa, wordt een strikte begrotingsdiscipline opgelegd, ook al leidt die tot een recessie. En als kers op de taart, weigert de ECB massaal tussen te komen op de obligatiemarkt, hoewel het VK en de VS bewijzen dat dit effect heeft.

 

Kwalijke beslissingen die te wijten zijn aan het gebrek aan afstand van de beleidsmakers. En zo hollen ze voortdurend achter de feiten aan. Terwijl ze zich nog over het geval Griekenland buigen, hebben de markten Italië in het vizier en terwijl ze het met elkaar eens proberen te worden over een grotere begrotingsdiscipline, maken de beleggers zich zorgen om de dreigende recessie. Het moet nu gedaan zijn met de kortetermijnoplossingen en de manke compromissen.

 

Er moet een geloofwaardige langetermijnstrategie uitgewerkt worden die door iedereen aanvaard wordt. Eerste punt: elk land moet zijn begrotingsdeficit en zijn schuldenlast op zijn eigen tempo kunnen terugdringen. De slechte leerlingen verplichten om op enkele jaren tijd orde op zaken te stellen brengt hun groei voor talloze jaren in gevaar en riskeert hen nog dieper in de miserie te duwen. Tweede, even belangrijk, maar vaak verwaarloosd punt: er moet spoed gezet worden achter de structurele hervormingen, dit wil zeggen denken aan de groei van morgen door de concurrentiekracht van de ondernemingen en uiteindelijk van de Europese economie te verbeteren. Alleen zo kan de rust op de markten terugkeren, het vertrouwen herstellen en Europa uit het moeras klimmen waar het elke dag dieper in wegzinkt.

 

Deel dit artikel