Analyse
China: reus op lemen voeten? 6 jaar geleden - woensdag 4 mei 2011

China zou al de komende tien jaar de status van 's werelds grootste economische mogendheid kunnen verwerven maar kampt nu met een aantal onevenwichten en probeert een oververhitting van de economie te voorkomen.

 

Spectaculaire groei

We kunnen niet om de cijfers heen: met een economische groei van 10 % op jaarbasis in China t.o.v. een Amerikaans bbp dat er niet meer in slaagt om meer dan 3 % te groeien, komt de status van de VS als 's werelds grootste economische macht stilaan in gevaar. De inhaalbeweging van China is op zich niet abnormaal (het land telt vier keer zoveel inwoners als de VS) maar het gaat wel erg snel. Dat China ooit het hoogste schavot zou beklimmen, leek een paar jaar terug nog verre toekomstmuziek, maar volgens de huidige prognoses van het IMF zou het Chinese bbp volgens koopkrachtpariteit (lees: rekening houdend met het verschil in levensstandaard) al in 2016 het hoogste ter wereld kunnen worden! Een spectaculaire evolutie dus, die de autoriteiten in Peking echter ook heeft doen inzien dat ze moeten opletten voor een oververhitting van de economie...

 

De prijs van het succes

Na een groei van 10,3 % in 2010 bleef de Chinese economie ook in het 1ste kwartaal van 2011 fors groeien en de inspanningen van de centrale bank om het groeitempo te vertragen, boeken voorlopig weinig resultaat. Noch het optrekken van de verplichte reserves die banken moeten aanhouden, noch het verhogen van de leidende rente heeft de kredietverstrekking afgeremd. De investeringen zijn op jaarbasis met maar liefst 25 % gestegen (40 % van het bbp), en de Chinese groei blijft dan ook erg onevenwichtig en het risico op een vastgoedzeepbel is op korte termijn reëel. De gulle kredietverlening bemoeilijkt ook de overgang naar een groei die meer is gestoeld op de consumptie van de gezinnen (en niet alleen op vaak buitenlandse investeringen). Peking heeft nochtans begrepen dat het die situatie meer in evenwicht moet brengen als het zijn economische groei op langere termijn wil vrijwaren. De kredietboom verhoogt ook de inflatiedruk, en dat is voor de autoriteiten niet zonder gevaar.

 

Hoge inflatie niet zonder gevaar

De stijging van het algemene prijsniveau kan bij de bevolking leiden tot ontevredenheid en zou kunnen aanzwellen tot sociale onrust en het in vraag stellen van het regime, een scenario dat Peking uiteraard wil vermijden. De inflatie treft de allerarmsten het hardst en de hoge economische vlucht van de voorbije tien jaar heeft de ongelijkheid al aangescherpt. Niet meteen de bedoeling van een communistisch regime... De hoge inflatie holt de koopkracht van de gezinnen uit en vertraagt ook de transitie naar een groeimodel dat in grotere mate steunt op de consumptie. Tot slot duwt ze de lonen omhoog, terwijl in de VS en Europa loonmatiging aan de orde is. Op die manier kan het Chinese competitiviteitsvoordeel snel slinken en komt op termijn de groei in gevaar.

 

Toekomst veiligstellen

China verhoogt dus zijn inspanningen om de economische groei, de kredietverlening, de investeringen en de inflatie te temperen, o.a. door de leidende rente en de verplichte reserves voor banken op te trekken. Het is maar de vraag of dat zal volstaan, want doordat Peking wil verhinderen dat de yuan aantrekt (om de export te beschermen), kopen de monetaire autoriteiten ook massaal dollars aan en injecteren ze dus tegelijk grote sommen kapitaal (waardoor de impact van de verplichte reserves bijv. afneemt). De rentestand is ook nog altijd veel te laag om echt remmend te werken. Anderzijds zou een te bruuske stijging van de rentevoeten veel ontleners (in de eerste plaats veel lokale overheden) pijn kunnen doen en ook weer speculatief kapitaal kunnen aantrekken en zo voor een nog grotere overvloed aan liquiditeiten zorgen. De autoriteiten moeten dus op zoek naar andere technieken, zoals het plafonneren van de kredietvolumes en het belasten van bepaalde financiële transacties, en daarnaast zullen ze tot op zekere hoogte ook moeten aanvaarden dat hun munt stijgt.

 

Potentieel blijft intact

China is uitgegroeid tot een economische reus en wil dat ook blijven, zelfs als dat op middellange termijn (eind 2011, 2012) op de activiteit zal wegen. Op langere termijn moeten de maatregelen van Peking echter de sterke economische (groei)prestaties van het land bestendigen. Helaas kijken de meeste beleggers op kortere termijn en maken ze zich zorgen over de recente monetaire beslissingen en vrezen ze ook voor toekomstige politieke interventies. Dat verklaart de lauwe prestaties van de Chinese beurs sinds januari. Zo gaf het aandelenfonds Fidelity China Focus A EUR sinds nieuwjaar al zowat 5 % prijs, terwijl het vorig jaar 15 % hoger klom. De turbulenties op middellange termijn doen evenwel niets af van onze overtuiging dat China op langere termijn een enorm potentieel blijft herbergen en de beste bestemming blijft voor wie wil beleggen in aandelen uit groeilanden.

 

Deel dit artikel