Analyse
Volcker-rule: een dode mus? 8 jaar geleden - dinsdag 30 maart 2010
Nu de stemming rond de gezondheidszorg positief is afgelopen, kan Obama opnieuw zijn pijlen gaan richten op de banksector. Verschillende initiatieven voor een striktere regelgeving staan in de steigers: één daarvan is de Volcker-rule.

Geen vooruitgang meer
Toen de financiële crisis woekerde, was de roep voor striktere regels voor de banksector alomtegenwoordig. Een herhaling van wat gebeurd is, moet te allen tijde worden uitgebannen, klonk het. Nu de ergste financiële storm is gaan liggen wordt er weliswaar nog altijd stevig gedebatteerd over hoe de sector aan banden moet worden gelegd. Maar tot nu toe is er concreet heel weinig uit de bus gekomen. Nochtans staat de publieke opinie nog altijd achter een harde aanpak en heeft de politieke wereld de nodige steun om in te grijpen hoewel de machtige financiële lobby alles doet wat mogelijk is om het proces te vertragen.
Toch bestaat de kans dat de striktere regelgeving wederom in een stroomversnelling komt. Nu de Amerikaanse president begin vorige week zijn slag heeft thuisgehaald rond de hervorming van de gezondheidszorg, kan hij zich opnieuw gaan richten op de banksector. De bevolking en vooral zijn kiespubliek verwacht nu van hem dat hij de banksector gaat aanpakken. Hij liet de voorbije maanden trouwens al verschillende ballonentjes op.

Volcker-rule
Begin 2010 zette president Obama een belangrijke stap door de Volcker rule te onderschrijven. Deze ‘regel’ die de regelgeving rond banken moet verstrakken, is een voorstel van Paul Volcker momenteel economisch adviseur van de president en tussen 1979 en 1987 voorzitter van de Federal Reserve. Tijdens de crisis was hij trouwens zeer kritisch voor de banken en stelde onomwonden dat de banksector die hebben veroorzaakt.
Deze vrij ingrijpende maatregelen kunnen in twee subgroepen worden onderverdeeld: het opsplitsen van grote financiële instellingen en het verbieden van (commerciële) banken die spaargelden beheren, om te traden voor eigen rekening en om activiteiten op te bouwen rond private equity en hedge funds. Eigenlijk wil hij de gewone bankactiviteiten (transacties voor u en ik) losmaken van de veel riskantere bezigheden zodoende dat dit laatste de spaargelden van iedereen niet meer in gevaar kan brengen.

Te laat?
· De vraag is of de politieke wereld zal kunnen optornen tegen de machtige financiële lobby die deze maatregelen met hand en tand bestrijdt. Het voorstel dat nu op tafel ligt (maar nog verre van aangenomen is), is al een fors afgezwakte versie van het oorspronkelijke. De vraag is ook hoe men een dergelijke wet gaat implementeren. Eén ding is zeker, hoe langer men talmt hoe kleiner de kans dat men knopen gaat doorhakken. De financiële crisis verdwijnt immers stilaan van het voorplan en uit het geheugen. De kans is groot dat er uiteindelijk niets van in huis komt en men geen lessen zal getrokken hebben uit de crisis.
· Wat ons bovendien eveneens betreurt, is het feit dat de samenwerking tussen de VS en Europa op regelgevend vlak op een laag pitje staat en ze elk hun eigen weg bewandelen. Spijtig, want zo komen er geen oplossingen voor grensoverschrijdende instellingen die wereldwijd hun activiteiten hebben uitgebouwd en uiteindelijk het grootste systeemrisico hebben.

Deel dit artikel