Analyse
Fusies: schijn bedriegt... 2 jaar geleden - woensdag 6 mei 2015

Sinds de financiële crisis zijn er nog nooit zo veel fusies geweest als in het 1e kwartaal 2015.

Laat u zich als aandeelhouder van de nieuwe entiteit echter niet verblinden door het optimisme van het management.

 

De consolidatiegolf overspoelt vrijwel alle sectoren: de voedingssector (Kraft en Heinz), de farmasector (Teva en Mylan, Pfizer en Ospira), de telecomsector (Alcatel en Nokia, Telenet en Base), de energiesector (Royal Dutch en British Gas, Repsol en Talisman)…

 

Maar hoe deze vlaag verklaren?

 

Enerzijds scheren de aandelenkoersen hoge toppen, waardoor bedrijven hun aandelen vlot als betaalmiddel kunnen aanwenden. Anderzijds blijft de rente op een bodempunt steken, waardoor de kopers overnames kunnen financieren tegen lagere interestlasten. Ook kunnen private equity-fondsen hierdoor beursgenoteerde bedrijven opkopen die ze herstructureren en vervolgens doorverkopen of naar de beurs brengen.

 

Bedoeling van deze fusies en overnames (goedschiks wanneer de directie en aandeelhouders van het doelwit voorstander zijn van het project of kwaadschiks als ze de voorwaarden van het bod verwerpen) is schaalvoordelen te genereren. Door hun activiteiten te laten samensmelten, kunnen fuserende bedrijven immers flink wat besparen op grondstoffenkosten, structuur- of marketingkosten... Ook kunnen ze zo op bepaalde markten complementair optreden en hun positie versterken.

 

Maar achter de mooie woorden en het handjes schudden schuilen soms diepgewortelde problemen zoals povere groeivooruitzichten. Bijgevolg is het niet omdat een bedrijf een fusie aangaat dat ze noodzakelijkerwijze opnieuw met groei zal aanknopen. Zo bleek de samensmelting tussen Alcatel en Lucent in 2006 een absolute flop. Kostenbesparingen zijn namelijk soms onvoldoende om een bedrijf opnieuw op de rails te krijgen. Bovendien hebben tal van bedrijven gezien de huidige context al bezuinigingen doorgevoerd.

 

Belangrijk is dat u als aandeelhouder goed onthoudt dat drie op de vijf fusies niet uitmonden in de creatie van meerwaarde. Hoofdreden: een veel te duur prijskaartje dat vaak niet wordt gecompenseerd door de overschatte besparingen. Wees als belegger dus op uw hoede: het is immers niet al goud wat er blinkt...

 

Deel dit artikel