Analyse
Nationalisering van Dexia 6 jaar geleden - maandag 10 oktober 2011

Een mislukking van het model en van de controle …

De nationalisering van de Dexia bank die deze nacht werd aangekondigd is goed nieuws voor de bezorgde spaarders, veel minder voor de belastingbetaler en al helemaal niet voor de aandeelhouders. Als we om dit doel te bereiken 20 jaar terug in de tijd moeten is dit te wijten aan het falen van het model en door het falen van de controle. Dit komt ons duur te staan …


 

Op Europees niveau …

De grote onderscheiding waarmee Dexia in juli slaagde voor de 2de stresstests (12de op 91) die verondersteld werden de soliditeit van de Europese banken te meten en het vertrouwen te herstellen, bewijst ten overvloede hun ontoereikendheid. De politieke wereld weigerde gewoon om rekening te houden met een zelfs gedeeltelijk faillissement van een soevereine staat. De geloofwaardigheid van de EBA, de piepjonge controleautoriteit van de banken, staat al op de helling.

 

Op Belgisch niveau

Sinds 2008 is het overduidelijk dat het businessmodel van Dexia niet langer leefbaar is. In een wereld waar op elk moment een liquiditeitscrisis kan uitbreken, is het veel te riskant om van de financiële markten en van de andere banken afhankelijk te zijn om zijn activiteiten te financieren. In de lente toen de Griekse crisis versnelde, maakte de Europese Commissie zich openlijk zorgen om de trage vorderingen van de herstructureringen, met dank aan het management dat zich te veel liet leiden door de politieke belangen van de aandeelhouders en dat een diepgaande ingreep schuwde om de rentabiliteit niet aan te tasten. De crisis van de overheidsschulden en de angst van de partijen waarvan de groep voor haar financiering afhankelijk is, deden haar de das om. Wat heeft de BNB die belast is met het prudentieel toezicht gedaan? Waarom liet men ten tijde van het reddingsplan van Griekenland in juli toe dat Dexia de theoretische waarde van zijn Griekse obligaties maar met 21 % afboekte, terwijl de markten op dat moment waardeverminderingen van 50 % eisten?

 

Dat het nietszeggende communiqué van Dexia van 3 oktober paniek zou zaaien bij de aandeelhouders en bij de spaarders was te voorspellen. Het was echter wachten tot 6 oktober voor de FSMA, de waakhond van de financiële informatie, het aandeel schorste. Intussen bracht de politieke wereld zowat alle scenario’s te berde en werd de verkoop van de Luxemburgse dochter in de pers aangekondigd. Allemaal koersgevoelige informatie die de FSMA tot actie had moeten aansporen.

 

Op politiek niveau

Op politiek vlak zorgde het veelvoud aan beleidsniveaus voor een echte kakofonie en leek improvisatie regel. België nam een veel groter deel van de waarborgen aan de bad bank op zich dan een billijk akkoord met de Fransen zou vereist hebben. Frankrijk wilde absoluut zijn bijdrage beperken uit schrik om zijn rating te zien verlagen en morgen zijn schulden duurder te betalen.

 

Resultaat ? Gerustgestelde spaarders en radeloze aandeelhouders …

De beslissing om Dexia te nationaliseren had vooral tot doel spaarders gerust te stellen en de continuïteit van de bank veilig te stellen. Op dit eigenste moment kennen we nog niet alle details en het profiel van het nieuwe management maar de klanten van Dexia zullen genieten van een onvoorwaardelijke staatsgarantie. Het is afwachten hoe de staat deze nieuwe taak van bankier zal invullen. We hopen alvast op een terugkeer naar de kernactiviteiten, zijnde het verzamelen van spaargelden en geven van kredieten met adequate transparantie. De positie van de aandeelhouders van Dexia NV ziet er benard uit. Test-Aankoop heeft sinds maart 2009 steevast een verkoopadvies omdat het management de instelling te veel blootstelde aan risicovolle staatsobligaties terwijl ze het steeds moeilijker kreeg zich te financieren op de interbancaire markt. De herneming van de handel in het aandeel en verdere informatie rond de nationalisering zullen toelaten om beter de waarde van de participatie in de bad bank te bepalen.

Deel dit artikel