Analyse
Heeft men dan niets geleerd sinds 2008? 6 jaar geleden - dinsdag 11 oktober 2011

Sinds 2008 is het overduidelijk dat het businessmodel van Dexia niet langer leefbaar is.

De grote onderscheiding waarmee Dexia in juli slaagde voor de 2de stresstests (12de op 91) bewijst ten overvloede hun ontoereikendheid. De politieke wereld weigerde gewoon om rekening te houden met een zelfs gedeeltelijk faillissement van een soevereine staat. De geloofwaardigheid van de EBA, de piepjonge controleautoriteit van de banken, staat al op de helling.


Sinds 2008 is het overduidelijk dat het businessmodel van Dexia niet langer leefbaar is. In een wereld waar op elk moment een liquiditeitscrisis kan uitbreken, is het veel te riskant om van de financiële markten en van andere banken afhankelijk te zijn om zijn activiteiten te financieren. In de lente toen de Griekse crisis versnelde, maakte de Europese Commissie zich openlijk zorgen om de trage vorderingen van de herstructureringen. De crisis van de overheidsschulden en de angst van de partijen waarvan de groep voor haar financiering afhankelijk is, deden haar de das om. Wat heeft de BNB die belast is met het prudentieel toezicht gedaan? Waarom liet men ten tijde van het reddingsplan van Griekenland in juli toe dat Dexia de theoretische waarde van zijn Griekse obligaties maar met 21 % afboekte, terwijl de markten op dat moment waardeverminderingen van 50 % eisten?

 

Dat het nietszeggende communiqué van Dexia van 3 oktober paniek zou zaaien bij aandeelhouders en de spaarders was te voorspellen. Het was echter wachten tot 6 oktober voor de FSMA het aandeel schorste. Intussen bracht de politieke wereld zowat alle scenario’s te berde en werd de verkoop van de Luxemburgse dochter in de pers aangekondigd. Allemaal koersgevoelige informatie die de FSMA tot actie had moeten aansporen.

 

Op politiek vlak zorgde het veelvoud aan beleidsniveaus voor een echte kakofonie en leek improvisatie regel. België nam een veel groter deel van de waarborgen aan de bad bank op zich dan een billijk akkoord met de Fransen zou vereist hebben. Frankrijk wilde absoluut zijn bijdrage beperken uit schrik om zijn rating te zien verlagen en morgen zijn schulden duurder te betalen. Ergens zit er een fout …

 

 

Deel dit artikel