Test-Aankoop

De aanblik

Om de aanblik van de wijn te beoordelen, begint u bij de helderheid. Richt het glas naar een lichtbron en kijk door de wijn. Een gezonde wijn mag niet troebel zijn. Spits daarna uw aandacht toe op de kleur.
• Witte wijn: hoe jonger de wijn, hoe bleker hij doorgaans is. Door rijping in houten vaten en/of veroudering in de fles verdonkert de wijn geleidelijk. Zoete witte wijnen, ook de jonge, zijn doorgaans donkerder dan droge witte wijnen.
• Rosé wijnen: de schakering van rosé is vooral afhankelijk van de vinificatiemethode (van licht zalmroze tot lichtrood). Bruine tinten zijn doorgaans een aanwijzing dat de wijn niet al te fris meer is.
• Rode wijn: de kleur zal variëren naargelang van de herkomst, de variëteit van de druif en de leeftijd van de wijn. Primeurwijnen en jonge wijnen hebben meestal een purperrode kleur. Oudere wijnen vertonen meer oranje en bruine schakeringen: oranjerood, bruinrood, baksteenrood, dakpannenrood, …

De geur of “neus”

Voor een eerste geurindruk neemt u het glas bij de voet, brengt u het onder de neus en snuift u een volle teug lucht op. Zo ontdekt u of de wijn een zuivere geur heeft. Daarna maakt u er een lichte draaibeweging mee om de wijn in het glas te laten walsen, zodat hij meer met lucht in contact komt en secundaire aroma’s vrijgeeft. Die aroma’s kunnen beschreven worden met geuren uit ons dagelijks leven. Zo onderscheidt men:
- bloemengeuren zoals roos, geranium of viooltje;
- plantengeuren zoals de geur van mos, munt, varens of vers gemaaid gras;
- fruitgeuren van verse (kers, framboos, abrikoos, banaan enz.) of gedroogde (allerlei soorten noten enz.) vruchten;
- brandgeuren (geroosterde koffie, cacao enz.) en minerale geuren (klei, kalk enz.);
- geuren van kruiden en specerijen: peper, kruidnagel, kaneel, tijm, rozemarijn enz.;
- dierlijke geuren: amber, musk en wildgeur in het algemeen;
- balsemgeuren: den, vanille ...
- houtgeuren: groen bos, schors, eik ...
Hoe jonger de wijn en hoe minder druivensoorten erin verwerkt zijn, hoe eenvoudiger de aromatische samenstelling. Naarmate de wijn veroudert ontwikkelen zich voortdurend nieuwe aroma’s: de compositie wordt complexer en de identificatie ook moeilijker.

De smaak

Nadat u het uitzicht en de geur hebt beoordeeld, is het tijd om te proeven. Hierbij komen de smaakpapillen in actie. Daarmee onderscheiden we 4 basissmaken: zoet, zuur, zout en bitter. Die smaakindrukken worden beïnvloed door een aantal factoren: de temperatuur van de wijn, het alcoholgehalte, de tannines en vooral de aroma’s die via de mondholte de neus bereiken. Proef eens een wijn met dichtgeknepen neus en u zal versteld staan hoe weinig smaak hij heeft. Daarom heeft proeven weinig zin als u verkouden bent.
Bij het proeven laat u een klein slokje wijn in de mond wervelen door lucht aan te zuigen. Dat heeft voornamelijk tot doel meer aroma’s vrij te maken om de smaakindruk op de tong te versterken. De goede smaak van de wijn, hoe subjectief de indruk ook kan zijn, wordt vooral bepaald door het evenwicht van de zuurtegraad, alcohol en tannines, waar dan ook nog de suiker bijkomt (dat laatste is des te meer het geval bij witte wijn). De indruk (en eraan gekoppelde beschrijving) van een wijn vloeit in meer of mindere mate voort uit een van deze parameters. Een evenwichtige zuurtegraad geeft de wijn levendigheid, alcohol zorgt voor de volheid en de juiste dosering van goed geëvolueerde tannines geeft een indruk van zachtheid.
Maar de proefervaring is niet afgelopen met het doorslikken of uitspuwen. Tot slot is er ook nog de nasmaak of afdronk die bepaald wordt door de aroma’s die achterblijven in de mond. Hoe langer en intenser de afdronk, hoe beter de wijn. De nasmaak moet evenwichtig zijn en in de lijn liggen van de geur- en smaakindrukken. Hij mag dus zeker niet wrang of zuur zijn.