Test-Aankoop

Een te verhelpen stoornis

Meestal liggen het urinestelsel of de bekkenbodemspieren aan de oorzaak. Als alles goed werkt, vult de blaas zich continu met vloeistof die gefilterd wordt door de nieren: urine. De blaas houdt de urine vast met behulp van sterke sluitspieren. Die ondersteunen de blaas en houden de urinebuis (het evacuatiekanaal) gesloten zolang de hersenen geen plassignaal hebben gegeven. Wanneer dat wel gebeurt, “wacht” de blaasspier op uw signaal (als u klaar bent om te plassen) alvorens samen te trekken. Tegelijkertijd ontspannen de sluitspieren zich, zodat de urine naar buiten kan. De bekkenbodemspieren moeten ondersteunen, maar ook toelaten dat de sluitspieren zich ontspannen. Zodra sluitspieren of bekkenbodemspieren verzwakken, is het mogelijk dat er urine lekt.

Zwangerschap, overgewicht en ouderdom

Bij een natuurlijke bevalling komen de bekkenbodemspieren verkeerd te zitten. Meestal komt dat vanzelf weer goed na enkele weken of maanden, maar dat is niet altijd het geval. Veel hangt af van het gewicht van de baby, het aantal bevallingen en de leeftijd van de vrouw. Ook in geval van overgewicht krijgen de bekkenbodemspieren het zwaar. Andere oorzaken zijn veroudering en de daarmee gepaard gaande algemene spierverzwakking, de gevolgen van ziektes zoals diabetes, bepaalde cognitieve aandoeningen en bepaalde geneesmiddelen, zoals antidepressiva of diuretica.

De ene incontinentie is de andere niet

Er bestaan verschillende vormen van incontinentie:
- inspanningsincontinentie;
- urge-incontinentie of drangincontinentie;
- gemengde incontinentie, een combinatie van de vorige twee types;
- overloopincontinentie;
- totale incontinentie.
Inspanningsincontinentie en urge-incontinentie komen het meest voor en beide zijn op verschillende manieren aan te pakken:
- notering per uur van de vochtinname, de plasaandrang en het waargenomen urineverlies;
- gewichtsverlies indien nodig;
- beperking van de vochtinname;
- perineale revalidatie (postnatale kine of kortweg kine) na een bevalling;
- andere behandelingen die de arts mogelijk voorstelt.

Mogelijke behandelingen

De behandeling hangt af van het type van incontinentie.
J Bij inspanningsincontinentie doet zich urineverlies voor zodra er lichte of grote druk op het abdomen, de blaas of de darmen wordt uitgeoefend: hoesten, lachen, niezen, tijdens de zwangerschap enz. De sluitspieren en de bekkenbodemspieren kunnen de urinebuis niet gesloten houden en er kan urine ontsnappen. De behandeling bestaat dan ook uit de versteviging van het perineum en de bekkenbodemspieren. In bepaalde gevallen kunnen ook geneesmiddelen of een chirurgische ingreep aangewezen zijn. De meest voorkomende ingrepen - enkel aanbevolen voor zware inspanningsincontinentie en slechts als laatste redmiddel - zijn colposuspensie of ophanging van de urinebuis en de plaatsing van een band om de blaas te ondersteunen en de urinebuis bij druk gesloten te houden.
J Bij drangincontinentie voelt men geen signaal van de aandrang tot plassen. Zodra er aandrang gevoeld wordt, is deze oncontroleerbaar. Ofwel vindt men dan direct een toilet, ofwel ondervindt men urineverlies. Mogelijke oorzaken zijn frequente urineweginfecties (blaasontstekingen), blaasstenen, ziekten van het centrale zenuwstelsel (parkinson, multiple sclerose enz.) en bij mannen een prostaatoperatie. De behandeling hangt af van de oorzaak en bestaat in eerste instantie uit blaastraining om de tijd tussen twee plasbeurten te verlengen. Er kunnen ook geneesmiddelen worden toegediend, zoals anticholinergica.
Consulteer bij urineverlies hoe dan ook eerst een arts in plaats van genoegen te nemen met incontinentieartikelen, zoals speciale luiers.