Test-Aankoop

Wat is de ziekte van Parkinson?

De ziekte wordt genoemd naar de Londonse huisarts James Parkinson die de symptomen voor het eerst beschreef in 1817. We spreken van een progressieve, degeneratieve aandoening van de hersenen. Hersencellen die instaan voor onze motoriek en het maken van gebaren verdwijnen met bewegings- en vaak ook psychische stoornissen tot gevolg.
De oorzaken zijn niet bekend, maar erfelijke aanleg wordt niet uitgesloten. De ziekte is niet besmettelijk en openbaart zich doorgaans tussen 55 en 65 jaar, maar ze kan ook veel vroeger (vóór 40 jaar) of veel later (na 80 jaar) opduiken. Zowel mannen als vrouwen worden er door getroffen.

Symptomen

In het begin zijn de symptomen vaag en vaak zijn het de naasten van de patiënt die als eersten opmerken dat er iets mis is. De voortekenen zijn lichtjes bevende armen, onhandigheid, een algemene vertraging…
Eens de ziekte zich manifesteert zijn de symptomen:
- Beven: 90 % van de patiënten heeft er last van. Vooral in (semi-)rusttoestand beeft de patiënt. Het beven is moeilijk te onderdrukken en houdt enkel op wanneer de patiënt beweegt, van houding verandert of slaapt.
- Akinesie of het onvermogen tot het uitvoeren van bepaalde bewegingen: lopen, in beweging komen of stoppen, voeten vegen, jas aantrekken, een brief schrijven … worden problematische handelingen. Hierdoor zal de patiënt zo weinig mogelijk bewegen: hij zet kleine stapjes, zijn mimiek vermindert en hij krijgt een starre gezichtsuitdrukking (ook wel pokerface genoemd). Zelfs spreken wordt moeilijker.
- Spierstijfheid: een parkinsonpatiënt heeft een gebogen rug, buigt zijn hoofd naar voren, zwaait niet met de armen tijdens het stappen en houdt de knieën lichtjes gebogen. De ledematen verstarren waardoor de patiënt op een hortende manier van houding verandert.
- Andere: algemene vermoeidheid, dementie, depressie, overvloedige speekselafscheiding, overmatige transpiratie, seksuele stoornissen, lage bloeddruk, spijsverteringsproblemen …

Ziekteverloop

De ziekte van Parkinson zet zich traag maar onverbiddelijk door. Het tempo waarop dat gebeurt, verschilt van patiënt tot patiënt. De symptomen kunnen wisselen. Veel mensen krijgen na verloop van tijd met depressies af te rekenen.
De levensverwachting van parkinsonpatiënten ligt niet beduidend lager dan het gemiddelde.

Behandeling

- Medicijnen: het meest gebruikte medicijn is L-Dopa dat de effecten van de ziekte in de hersenen teniet doet. De resultaten zijn zeer bevredigend, maar naarmate de ziekte voortschrijdt, verliezen de medicijnen hun doeltreffendheid.
- Revalidatiemethodes: kinesitherapie gaat de spierverstijving tegen, alsook de weerslag ervan op de gewrichten en complicaties ter hoogte van de zenuwen en de spieren. Door middel van ergotherapie kunnen de motorische en intellectuele functies verbeteren en logopedie is nuttig als de patiënt last krijgt van spraakstoornissen.
- Wanneer de geneesmiddelen niet langer volstaan om de symptomen onder controle te houden, kan in sommige gevallen een neurostimulatie van de hersenen worden overwogen. Hierbij worden elektroden in de hersenen ingebracht. Die staan in verbinding met een in de borstkas ingeplante stimulator die elektrische impulsen doorstuurt. Deze techniek kan echter een aantal ernstige bijwerkingen hebben.