Test-Aankoop

Wat is ADHD?

Adhd staat voor Attention Deficit Hyperacitivity Disorder. In het Nederlands spreken we van de aandachtstekort-hyperactiviteitsstoornis, een sterk genetisch bepaalde, blijvende concentratiestoornis. In België lijdt 3 tot 5% van de kinderen, 1% van de adolescenten en 1% van de volwassenen aan adhd. De stoornis treft meer jongens dan meisjes en gaat dikwijls gepaard met andere problemen zoals opstandig gedrag, taalachterstand, angststoornissen, depressie …
ADHD is niet hetzelfde als leer-, bewegings-, gedrags- of bipolaire stemmingsstoornissen.

Symptomen

Er bestaan drie types van hyperactiviteit, afhankelijk van de meest dominante symptomen:
- overheersend onaandachtig: aandachtsstoornissen, gebrek aan controle, leerstoornissen, vergeetachtigheid, taken niet organiseren en niet beëindigen;
- overheersend hyperactief-impulsief: nood aan beweging, praten, voortdurend onderbreken en tussenkomen;
- gecombineerd: verschillende niveaus van hyperactiviteit gecombineerd met aandachtsstoornissen, angststoornissen en/of depressie.
De diagnose wordt gesteld op basis van de zorgvuldig en systematisch in kaart gebrachte klachten die ouders, leerkrachten en het kind zelf rapporteren. Artsen kunnen andere fysieke factoren opsporen die gelijkaardige symptomen kunnen veroorzaken: mineralentekort, onevenwicht in de hormonenhuishouding, gehoorproblemen enz.

Ziekteverloop

Adhd treedt meestal voor het eerst op rond het derde levensjaar of zelfs eerder. Vroeger dacht men dat de symptomen vanzelf zouden overgaan, nu weet men dat ze bij de meeste kinderen blijven bestaan in de puberteit en bij 20 tot 50% tot op volwassen leeftijd.

Behandeling

Adhd is een chronische aandoening die zich voortdurend ontwikkelt en dus om regelmatige evaluaties vraagt. Opvoedkundige en intensieve gedragstherapie zijn altijd de eerste stappen van de behandeling. De patiënt en zijn naasten moeten goed inlicht worden over het feit dat hij niet verantwoordelijk is voor zijn afwijkend gedrag en geen motivatie mist, maar wel anders omgaat met zijn omgeving. Pas daarna komen de medicatie (Rilatine/methylfenidaat, Concerta/methylfenidaat en Strattera/atomoxetine) en de psychotherapie. Medicatie verzacht de symptomen, maar geneest niet.
De noodzaak om de behandeling verder te zetten, moet elk jaar opnieuw worden ingeschat. Het stoppen van de geneesmiddelen dient onder deskundig toezicht te gebeuren om eventuele problemen te vermijden.

Omgaan met een hyperactief kind

Enkele basisprincipes die u kunnen helpen een meer aanvaardbaar gedrag bij uw kind te ontwikkelen en de spanning die het veroorzaakt in het gezin te verminderen:
– pas leermethodes aan de eigenheid van het kind aan;
– creëer ritme en regelmaat: vaste uren om te eten, slapen enz. Baken het
parcours duidelijk af;
– zorg voor zoveel mogelijk routine (bv. een plan van het dagverloop);
– kies de opvoedkundige aandachtspunten zorgvuldig uit (bv. een goed gedrag
aan tafel) en blijf op dat vlak ook onbuigzaam. U kunt niet op alle fronten
tegelijk strijden;
– zorg voor een steunploeg: praat erover in uw familie, op school. Het is
belangrijk dat alle personen die met de opvoeding begaan zijn dezelfde lijn
volgen en u feedback kunnen geven;
– zorg voor een omgeving die de concentratie bevordert;
– structureer de gevraagde taken en zorg voor eenvoudige instructies;
– praat over de gedragsproblemen en stel duidelijke doelen om het gedrag te
verbeteren;
– moedig goed gedrag aan;
– vertrouw uw kind verantwoordelijkheid toe.