Chinese reserves: hoog, hoger, hoogst (02/03/2010)
China zit op een almaar toenemende berg van valutareserves dankzij het succes van zijn export en de toestroom van buitenlandse investeringen. Er groot deel gaat als beleggingen naar Amerikaans staatspapier.
Enorme groei
Begin
dit jaar kwam naar buiten dat China eind 2009 maar liefst 2 400 miljard
dollar aan valutareserves had uitstaan of bijna 2 000 dollar per Chinees,
een stijging van 453 miljard dollar op jaarbasis. Een bedrag dat exponentieel
toeneemt en op een vrij korte periode is opgebouwd want in 1978 toen het land
belangrijke economische hervormingen doorvoerde, had het geen reserves. In
oktober 2006 rondde het land voor het eerst de kaap van 1 000 miljard
dollar en met uitzondering van een kort intermezzo, de maanden rond het
hoogtepunt van de financiële crisis, stijgen ze onafgebroken spectaculair.
Opbouw
· Velen vragen zich af hoe China (eigenlijk
de centrale bank) een dergelijk bedrag bij elkaar heeft weten te sprokkelen. De
stijging van de valutareserves weerspiegelt de interventies van de centrale bank
op de wisselmarkt. Ze koopt dollars en in mindere mate andere valuta op, die het
land binnenstromen via export en buitenlandse investeringen, om de koers van de
yuan tegenover de dollar en andere munten stabiel te houden. De redenen van de
investerings- en exportboom liggen voor de hand. De voorbije decennia kende
China een jaarlijkse groei van ongeveer 10 % en veel buitenlandse bedrijven
wilden daar een graantje van meepikken en investeerden massaal (in dollar) in
het land. Daarnaast is China al jaren het productiehuis van de wereld waardoor
het de overschotten op de lopende rekening opstapelt (het land exporteert meer
dan het importeert). De buitenlandse klanten betalen in een vreemde munt. De
centrale bank koopt echter al die vreemde valuta op om de Chinese munt, die
tegen een zeer laag niveau gekoppeld is aan de dollar, te verzwakken en op het
lage peil te houden.
· De toename
van de reserves kan enkel een halt worden toegeroepen als de Chinese munt in
waarde stijgt en het huidige handelsonevenwicht wordt weggenomen. Hiermee
bedoelen we dat het land een te zware nadruk op export legt terwijl men nog te
weinig kan teren op een sterke interne vraag (die de import zou aanzwengelen).
Een sterkere munt zou de Chinese goederen minder aantrekkelijk maken in het
buitenland en Chinezen meer mogelijkheden bieden om goederen te importeren.
Besteden
Nog een
schoentje dat wringt is wat het land met die gigantische reserves doet. Ten
eerste koopt de centrale bank vooral Amerikaanse staatsobligaties, ongeveer
tweederden van de reserves zou hier een onderkomen hebben gevonden. Dit gegeven
onderstreept dat China en de Verenigde Staten niet zonder elkaar kunnen. China
heeft een exportmarkt nodig voor zijn producten en de Verenigde Staten heeft een
financier van zijn tekorten nodig. Het oplopende begrotingstekort en de
torenhoge Amerikaanse schulden baren China weliswaar zorgen maar het land kan
geen grootscheepse diversificatie van zijn reserves doorvoeren zonder het risico
te lopen de dollar al te fors doen dalen en de langetermijnrente in de VS op te
drijven (indien de VS minder vraag heeft voor zijn schuld, zal het land meer
rente moeten aanbieden). Een zware terugval van de dollar zou de koopkracht van
de reserves verminderen en de wereldhandel volledig ontwrichten (doordat de
Chinese munt meevalt). Een hogere rente in de VS zou de economie kunnen
vertragen waardoor China minder zou kunnen exporteren. China zal dus moeten een
groot deel van zijn reserves blijven in Amerikaans staatspapier steken.
Daarnaast gebruikt het land de reserves om overal ter wereld te investeren
vooral in grondstoffen maar ook steeds in andere
bedrijfstakken.
