Test-Aankoop

Ik ben vorig weekeinde naar het containerpark gereden met een koffer vol afval. Eigenlijk schaam ik me een beetje wanneer ik de eigen afvalberg van het gezin overzie, maar wanneer ik de karrenvrachten en aanhangwagens op de site monster, voel ik me geen buitenbeentje meer. Nochtans blijft de afvalberg maar groeien.

De cijfers zijn onthutsend: in 1995 produceerde een Europese burger 460 kilo afval, in 2020 zal dat ongeveer 680 kilo zijn. Tegen 2020 kunnen we met het huishoudelijk afval dat de Europese Unie produceert het hele grondgebied van Luxemburg bedekken met een laag van 30 cm. Stel u voor. Een van de middelen om de impact op het milieu te beperkt is ecodesign. Dit concept is eigenlijk de weg die we moeten volgen om onze planeet en dus onszelf, onze kinderen en kleinkinderen, zo goed mogelijk beschermen.

Ecodesign is van belang in alle fases van de levenscyclus van een product en zijn verpakking. Want verpakkingen veroorzaken niet enkel vervuiling als ze ophouden te bestaan. Ook tijdens de productie, het transport en de distributie van die verpakkingen worden grondstoffen en energie verbruikt en worden afval en emissies gecreëerd. Uiteraard moet een levensmiddel worden verpakt om het te beschermen tijdens transport en distributie, maar oververpakking is een echte kwaal. Voorlopig zijn er slechts weinig fabrikanten die de principes van ecodesign toepassen: voor hen moet de verpakking eerst en vooral doen verkopen. En dus moet ze overdreven groot zijn om de consument te lokken. Neem nu die supergrote dozen met “powerballs” van Calgonit. De dozen van 94 gram of van 110 gram dragen bovenaan, in schreeuwerige kleuren, de boodschap uit dat ze 30 % gratis inhoud bevatten. Maar die dozen bevatten meer dan 70 % lege ruimte. Bovendien word je als consument ook opgezadeld met een hoop karton, plastic en moeilijk scheidbare materialen Er wordt dus niet alleen onnodig veel materiaal gebruikt, maar dit leidt ook vaak tot overgewicht bij het vervoer van die goederen. En meer trajecten betekent ook meer broeikasgassen in de lucht.

Wanneer u batterijen koopt, zult u ongetwijfeld hebben opgemerkt dat karton en plastic maar moeilijk kunnen worden gescheiden. Wat moeilijk te scheiden is, verdwijnt dan ook meteen bij het restafval. Nog een voorbeeld: de kartonnen doos rond uw tube tandpasta. Alleen door die doos weg te laten, zouden de broeikasgassen die de verpakking produceert 58 % lager liggen. Er is dus nog een lange weg af te leggen. Fabrikanten moeten materialen selecteren op basis van hun impact op het milieu. Gelukkig neemt bij consumenten het gezonde milieubewustzijn toe en consumenten maken echt wel het verschil. Geef de voorkeur aan producten verpakt volgens de ecodesign-principes. Hebt u misschien ook al gezien dat consumenten in Duitse warenhuizen, na de kassa, meteen overbodige verpakkingen wegsmijten?

In sommige landen, zoals Duitsland, bestaat een inzamelsysteem waarbij de consument zich al in de winkel, meteen na zijn boodschappen, kan ontdoen van overtollige verpakking. Het resultaat is een afvalberg die de distributie moet zien kwijt te raken. Dat kan er hen misschien toe aanzetten om zelf druk te zetten op de fabrikanten opdat die de hoeveelheid verpakkingen zouden terugdringen. Zouden we dat in ons land ook niet kunnen invoeren?