Test-Aankoop

De televisieomroepen enerzijds en Telenet en Belgacom TV anderzijds vechten een oorlog uit in de kranten. De omroepen verwijten Telenet en Belgacom dat de consument met digitale tv te gemakkelijk programma's kan opnemen. Zo lopen de omroepen inkomsten mis uit de opvraagdiensten Net Gemist, iWatch en C-more en worden reclameblokken doorgespoeld, waardoor het minder interessant is voor adverteerders om hierin te investeren.

De woordvoerster van Telenet sust de gemoederen door te verwijzen naar overleg en een win-winsituatie voor iedereen. Alleen zit de consument niet mee aan tafel en dreigt hij de rekening te mogen betalen. De omroepen bevestigden alvast dat het niet hun bedoeling is dat de Vlaamse kijker meer moet betalen. Maar of het duopolie Telenet-Belgacom TV geneigd is een bron van inkomsten op te geven is een andere vraag.

Het lineaire tv-kijken (men installeert zich voor de buis en bekijkt de opeenvolgende programma's en reclameblokken) neemt af. Dit is zeker een trend. In andere landen proberen de omroepen deze trend te volgen en vaak bieden ze (meestal zelfs gratis) 'gemiste' uitzendingen aan via het internet. Kijk bijvoorbeeld maar eens naar de Nederlandse publieke omroep of naar de Nederlandse commerciële zender RTL. Om nog maar te zwijgen over het iplayer-fenomeen van de BBC. Zelfs in België is er via de RTBF al heel wat gratis content te zien.

En waar blijft de Vlaamse minister van Media, Ingrid Lieten? Van bij haar aantreden wees Test-Aankoop op de problemen die het duopolie Belgacom-Telenet heeft veroorzaakt. Vlaanderen heeft één van de hoogste penetratiegraden ter wereld wat de kabel betreft. Maar er was nooit sprake van concurrentie: de consument was gebonden aan de kabelmaatschappij van zijn regio. Deze feitelijke monopolies werden getolereerd omdat het aanbod vergelijkbaar was tussen de verschillende kabelmaatschappijen en de prijsverschillen miniem waren. De komst van digitale televisie via de kabel of DSL is dan eigenlijk een stap achteruit. Consumenten worden nu geconfronteerd met eenzijdige beslissingen over het aantal en soort zenders die beschikbaar worden gesteld, met uiteenlopende prijzen naargelang de aanbieder. We zijn verplicht een energieverslindende decoder van de aanbieder te kopen of te huren. We worden om de oren geslagen met allerhande opties, stuk voor stuk betalend. De gemiddelde prijs voor een analoog kabelabonnement bedroeg 150 euro. Vandaag met digitale tv betalen we minstens 50% per jaar meer! Voor iemand met een tweede tv-toestel kan dit bedrag oplopen tot het dubbele zonder dat hij noodzakelijk gebruik maakt van de extra (betalende) interactieve toepassingen.

De consument die geen boodschap heeft aan interactiviteit en andere opties staat in de kou. Hij kan weliswaar naar satelliet-tv overschakelen, maar gezien de bekabeling in de meeste huizen afgestemd is op kabel-tv, en de bijhorende schotel niet steeds kan of mag geplaatst worden, is dit voor weinigen een echt alternatief. Ook het digitaal tv-kijken via antenne, een succes in Nederland, kreeg van de Vlaamse overheid nooit de kansen die het verdient. Kortom, de consument heeft dringend nood aan een beleid dat de zwarte sneeuw van zijn scherm doet verdwijnen.