Test-Aankoop

23/4/2009

Heel wat banken hebben de kosten voor hun zichtrekening opgetrokken en hun voorwaarden verstrengd. De goedkoopste zichtrekeningen zijn nog altijd bij Deutsche Bank en Argenta te vinden, ook al zijn hun voorwaarden nu minder gunstig dan vroeger.
De tariefstructuren van de banken zitten vreselijk ingewikkeld in elkaar. Daardoor is het een ware hersenbreker om de kosten van zichtrekeningen te vergelijken.
De grote verliezer is de consument, want hij gaat zelden kijken of het gras niet groener is aan de andere kant van de heuvel. Dankzij het persoonlijke bankverhuisdossier zou de administratieve rompslomp om van bank te veranderen sinds 2004 nochtans zo goed als onbestaande moeten zijn. Dat dossier biedt een checklist met al wat de consument die van bank verandert, niet mag vergeten. Maar het systeem werkt niet. Bovendien is er nog een andere grote hinderpaal: bepaalde financiële diensten zijn verstrengeld met de zichtrekening. Test-Aankoop pleit ervoor om de spelregels voor het veranderen van bank bij wet vast te leggen.
Intussen biedt Test-Aankoop de consument aan om op zijn website uit te zoeken welke zichtrekening voor hem het goedkoopst is.

Kosten op jaarbasis: het duurst voor de traditionele gebruiker

Sommige banken, zoals Dexia en Bank van De Post, hadden hun zichtrekeningen een vrij stevige make-over gegeven in vergelijking met het laatste onderzoek dat Budget & Recht in 2007 uitvoerde. Daardoor kon men moeilijk vergelijken.
Maar wat wel kon worden vergeleken, waren de kosten op jaarbasis voor drie typische profielen van bankgebruikers die Test-Aankoop had uitgewerkt: de traditionele gebruiker, de actieve gebruiker en de elektronische gebruiker. Elk profiel stemt overeen met een andere mix aan verrichtingen en diensten: geldopvragingen, elektronische betalingen, opladen van de Protonfunctie enz.
De berekeningen wijzen uit dat de consument, op een paar uitzonderingen na, voor dezelfde diensten nu overal méér moet betalen dan in 2007. De traditionele gebruiker voelt dat het meest in zijn portemonnee: voor dat profiel zijn de kosten met 21 % gestegen. Die forse stijging is ten dele te wijten aan het feit dat de banken sinds kort verplicht zijn om de Maestrofunctie op al hun kaarten aan te bieden. Dat heeft op zijn beurt te maken met SEPA, de eenmaking van de betalingen binnen de EU. Consumenten die nooit iets in het buitenland moeten betalen, zijn het kind van de rekening: zij zijn verplicht te betalen voor een dienstverlening waar ze geen gebruik van maken.

Krappe voorwaarden

Niet alleen liggen de kosten nu hoger dan in 2007. Ook de voorwaarden zijn minder voordelig geworden. De banken hebben in hun algemene voorwaarden stiekem minder gunstige bedingen ingelast. Twee voorbeelden:

- De bonus banking. Een aantal banken kent via dat systeem een korting toe telkens wanneer een cliënt een verrichting op een specifieke manier uitvoert, bv. betalen met zijn debetkaart of een overschrijving doen via internetbankieren. Dexia paste dat vroeger voor een van haar rekeningformules toe, maar nu niet meer. En ook AXA Bank keert niet langer € 0,05 uit voor elke betaling met een debetkaart.

- De creditrente. Dat is de intrestvergoeding op een positief saldo. Die is doorgaans al vrij laag, maar de meeste banken hebben ze nog verlaagd en er nog strengere voorwaarden aan gekoppeld. Bij Argenta, dat vroeger een van de gulste banken was, is de creditrente gezakt van 3,15 % naar 0,10 % voor de Internetrekening, en van 1,60 % naar 0,10 % voor Giro+. In dat laatste geval blijft er nagenoeg niets over, want er wordt nog 15 % roerende voorheffing ingehouden. KBC en CBC hebben het subtieler aangepakt: zij hebben de creditrente niet aangepast, maar hebben het saldo dat geen intresten opbrengt, opgetrokken van € 1 500 naar € 2 000.

Test-Aankoop wil doorzichtiger tarieven

De banken zijn wettelijk verplicht om bepaalde info in een tarievenblad op te nemen. Maar daar werd geen model voor vastgelegd. De ene bank maakt een tabel op, een andere brengt een folder uit, geeft een los blaadje of een minifiche met een paar grote lijnen, of werkt een heel tijdschrift uit van 20 of meer bladzijden.
Een tarievenblad is vaak een waar doolhof, boordevol voetnoten, en is soms op een ronduit kafkaiaanse wijze geschreven. Daardoor valt het zelfs vaak niet mee om binnen een en dezelfde bank een keuze te maken.

In die omstandigheden is het voor Jan met de pet allesbehalve makkelijk om de diverse zichtrekeningformules te vergelijken. Zeker als u weet dat alsmaar meer banken consumenten proberen te lokken door in hun reclame uit te pakken met een "gratis" zichtrekening, hoewel ze daarmee de waarheid geweld aandoen. Enkele voorbeelden van wat "gratis" in de praktijk betekent:

– Bij Record Bank moet u voor elke geldopvraging aan een geldautomaat die niet van de bank of van ING is, maar eventjes € 0,70 betalen.
– Bij Citibank zullen er toch kosten zijn als u voor alle producten die u bij die bank hebt, op jaarbasis niet aan een gemiddeld saldo komt van meer dan € 10 000.
– Bij Bank van De Post voor de Rekening@bpo zullen er toch kosten zijn als er per maand niet ten minste € 500 op uw rekening wordt gestort. Bovendien zijn er sowieso kosten voor de kredietkaart, papieren overschrijvingen en vanaf de 25e geldopvraging aan een geldautomaat.
– Bij Delta Lloyd voor de internetrekening zullen er toch kosten zijn (€ 50 per jaar) als er per maand niet ten minste € 500 op uw rekening wordt gestort. Bovendien zijn er sowieso kosten voor verrichtingen die niet via internet worden uitgevoerd (€ 2 per stuk).

Om makkelijk van bank te kunnen veranderen

Test-Aankoop heeft altijd gepleit voor de nummeroverdraagbaarheid van een zichtrekening, zoals bij een gsm. De banken verzetten zich daar echter al jaren tegen. En SEPA, het systeem van de eenmaking van betalingsmiddelen binnen de EU, is koren op hun molen gebleken want nu is elk rekeningnummer aan een specifieke bankcode (BIC-code) gekoppeld.
Daarom heeft Test-Aankoop nagedacht over hoe men, zonder afbreuk te doen aan SEPA, de consument die van bank wil veranderen, kan helpen. Het volstaat het voorbeeld te volgen van de gas- en elektriciteitsleveranciers. Gewoon, de nieuwe bank moet voor alles zorgen: de domiciliëringen en bestendige opdrachten overzetten, de gebruikelijke uitbetalers (werkgever, kinderbijslagfonds, ziekenfonds ...) op de hoogte brengen van de verandering van het rekeningnummer enz. Ze moet alle nodige gegevens daarvoor van de oude bank krijgen. Alles volledig gratis uiteraard. En die regeling moet in een wet worden vastgelegd.

Raadpleeg gratis de website voor een precieze berekening van wat een zichtrekening kost volgens uw bankgewoontes. U vindt er ook info over de banken in kwestie.