Test-Aankoop

Het kan de besten overkomen. Ook ik zat na een vakantie in India geblokkeerd, omdat de luchthavens gesloten waren. En hoewel ik als geen ander weet welke rechten een passagier heeft, kon ik niet anders dan een vrijbrief tekenen voor luchtvaart-maatschappij Jet Airways.

We werden gedwongen een vrijbrief voor Jet Airways te ondertekenen. Het was een A4'tje in gebrekkig Engels waarin stond dat wij zelf moeten instaan voor alle kosten voor voeding, accommodatie en dat we afzien van alle claims tegen de maatschappij! We hadden geen keuze

De veertiendaagse rondreis door India met onze groep van tien vrienden was prachtig verlopen. De laatste dagen van onze reis brachten we door in de hoofdstad Delhi. Het was donderdagmiddag 15 april toen de Indiase reisleider van GoAvenues een sms'je voorlas over een vulkaan in IJsland maar we begrepen er de draagwijdte niet van.

We moesten de vlucht Delhi-Brussel nemen op vrijdag 16 april om 2.30 uur 'smorgens. Donderdagnamiddag kwamen echter onheilspellende berichtjes binnen van het thuisfront en in het hotel bleken de beelden op BBC World Services ook al niet veel goeds te voorspellen voor de terugkeer. Wij verlieten het hotel om 22 uur richting luchthaven. Voor het luchthavengebouw stonden heel wat mensen aan te schuiven en we werden slechts na enig aandringen in het gebouw toegelaten. Een hostess van onze luchtvaartmaatschappij Jet Airways vertelde ons dat we beter zouden terugkeren naar ons hotel en de soldaat naast haar moeide zich in de discussie. Er liepen heel wat soldaten met machinegeweer rond. In het luchthavengebouw stond de vlucht nog steeds aangekondigd, zij het delayed. De check-inbalie was niet open en het wachten begon.

Na enkele uren veranderde de boodschap delayed in cancelled, en we keerden 's nachts terug naar het hotel. Gelukkig hadden we een hotel dat we verder op dagelijkse basis reserveerden en betaalden. We hadden in de luchthaven minder fortuinlijke mensen ontmoet, die de nacht (en volgende nachten) ter plaatse moesten doorbrengen.

Vrijdag 16 april. Normaal waren we thuis geweest. De beelden van de asgrauwe wolken die we op BBC zagen, straalden af op heel wat gezichten. Een na een sloten alle luchthavens in West-Europa. We belden en sms'ten voortdurend om op de hoogte te blijven. We hadden helaas geen internet. Dorine, de zaakvoerster van ons reisbureau DN Travel, zat op dat moment zelf vast in Schotland. We spraken af om de situatie te beoordelen en om geld af te halen om het hotel voor een nieuwe nacht te boeken.

Zaterdag 17 april. We hielden om 10 uur en om 18 uur crisisvergadering. De situatie werd besproken, bijkomende info van het thuisfront werd uitgewisseld, geld afgehaald voor nog een nachtje in het hotel. Ik ging 's namiddags samen met reisgezel Paul en de Indiase reisleider naar de luchthaven, naar het kantoor van onze luchtvaartmaatschappij Jet Airways. Het was een rommelig kantoortje met enkele tafels, kasten en computers waar slechts een persoon aanwezig was. Hij kon geen enkele informatie geven en verwees ons door naar het loket. Daar werden we niets wijzer, de man kon evenmin info geven. Hij raadde ons aan om naar het callcenter van Jet Airways te blijven bellen.

Callcenter onbereikbaar

Zondag 18 april. Het callcenter speelde enkel een bandje af: geen Europese vluchten. Onze briefings bleven behouden. Er werd afgesproken dat iedereen zou melden waar hij heenging om ingeval van goed nieuws dringend naar de luchthaven te kunnen vertrekken. Paul centraliseerde alle gsm-nummers. Naast het hotel ligt een shoppingcenter voor rijke Indiërs. Het werd onze pleisterplaats voor de komende dagen. Enkelen waagden zich opnieuw de oude stad in.

Maandag 19 april. Callcenter onbereikbaar: hetzelfde bandje speelde nog steeds. Op de luchthaven zelf gaf de vertegenwoordiger van Jet Airways ook al niet thuis. Er was nog een kantoor van de maatschappij in de stad Delhi. Daar kregen we ook geen info en werd onze Indiase vertegenwoordiger zelfs agressief bejegend. In de groep werden enkele mensen ziek, een combinatie van de zogenaamde Delhi belly, stress, emoties... Dorine van DN Travel geraakte inmiddels thuis en mailde en sms'te dag en nacht om oplossingen te zoeken.

Dinsdag 20 april. Jet Airways opereert volledig los van enige alliantie en is als Indische maatschappij niet onderworpen aan de Europese regelgeving. In feite komt het er op neer dat we aangewezen zijn op de goodwill van de maatschappij om terug te keren. We kunnen aanvaarden dat we geen accommodatie krijgen, maar het gebrek aan informatie en een onbereikbaar callcenter van Jet Airways doen de deur dicht.

'Komen eten' spelen

Wanhoop wisselde af met hoop: een luchthaven gaat open, maar daarna weer dicht. Humor hield ons recht. We spraken af om Komen eten te spelen en op elk van de vijf kamers werd zo goed en zo kwaad als mogelijk een gerechtje klaargemaakt. We gaven elkaar punten op de kwaliteit van het eten, de ontvangst, het kader...

Woensdag 21 april. Ik belde met Jet Airways in Brussel en sprak er met een manager. Hij informeerde naar de status van onze ticketnummers. Terwijl ik belde vanuit Delhi was ook Dorine aan het bellen met hun kantoor, het werd een kleine teleconferentie. Ik kreeg ook mijn dipje wanneer ik later een sms kreeg van de manager dat de vluchten naar Brussel volgeboekt zijn tot 3 mei. En onze vlucht 9W230 dan? Wij moeten toch nog geregistreerd staan? Op onze crisisvergadering werd beslist met zijn allen terug naar de luchthaven te gaan. Hoewel het luchtruim boven Brussel open was, zouden er geen vluchten Delhi-Brussel zijn. Met een bang hartje vertrokken we om 22uur naar de luchthaven.

Buiten het gebouw was het alweer drummen. We forceerden onze weg naar de check-in en vernamen van een Belgische vrouw dat de vlucht naar Toronto in Athene bijtankt, waar passagiers uitzonderlijk van boord zouden kunnen. We beslisten onmiddellijk onze kans te wagen, maar we werden gedwongen een vrijbrief voor Jet Airways te ondertekenen. Het was een A4'tje in gebrekkig Engels waarin stond dat de vlucht naar Athene op onze verantwoordelijkheid werd uitgevoerd, dat wij zelf moeten instaan voor alle kosten voor voeding, accommodatie en het verdere verloop van onze reis en dat we afzien van alle claims tegen de maatschappij! We hadden geen keuze.

Via Athene en Keulen

Het vliegtuig vertrok met een kleine vertraging rond 3 uur 's ochtends. De vlucht duurde een achttal uren en bracht ons op Griekse bodem. Bagage afgewacht en dan reppen naar de balies van luchtvaartmaatschappijen die op Brussel vliegen. De groep valt uiteen. Vijf personen kunnen door toedoen van Dorine worden geboekt op een vlucht van Olympic naar Brussel, twee nemen een vliegtuig van German Wings naar Keulen, drie anderen staan op een wachtlijst van Olympic. Zelf kom ik rond 16 uur aan in Keulen en verneem dat de drie anderen toch nog meevlogen met Olympic. Een eveneens gestrande dame biedt ons een lift aan naar Antwerpen. Om 19 uur zijn we thuis, zes dagen later dan voorzien, maar gezond en wel. De passage to India kende een bewogen einde.